Bu fotoğrafa ne zaman baksam içime garip duygularla doluyor. Bazen neşeli bazen hüzünlü. Bazen yenilenmiş bazen yıkık dökük. Bazen coşkulu bazen bitkin. Aslında yaşadığım bu dönemi fotoğraflamışım bu fotoğrafta. Öyle oluyor ki hayatımın baharında çiçekler açan saksı her yanım, kimi zaman kapısız, merdivensiz bir evim.  Ben de bu fotoğraftaki gibi ortadan ikiye bölünmüş; bir yanı yenilenmiş, onarılmış, çiçeklerle bayraklarla süslenmiş, bir yanı ise kapısız merdivensiz kalmış, dış duvarları yıkılmış, ayakta durmasına vesile sağlam kalan diğer yanı olan işte bu ev gibiyim. Kim böyle değilki aslında? Üstelik böyle bir zamanda... Her insanın sağlam kalan boyanmış duvarları, penceresinde çiçek açan saksıları vardır elbet, ya da yıkık dökük olan duvarları, göçmüş merdivenleri... Önemli olan virane olmadan yenilemek her yanımızı. Teslim olmamak çürümüşlüğe. Yoksa yazık olur böylesine güzel tasarlanmış bir mimariye.